Ongeremd delen door Eva Sliep
‘We moeten het veel vaker hebben over wat er écht toe doet’
Al ruim tweeënhalf jaar werkt Eva Sliep in de oncologische zorg. Daarvoor stond ze voor de klas als docent verpleegkunde en werkte ze op een intensive care voor hartpatiënten. De overstap naar de oncologie bracht haar dichter bij de meest kwetsbare momenten in het leven van mensen.
In aanloop naar haar interactieve lezing op donderdag 25 juni van 18:30 tot 21:00 uur hebben wij met haar gesproken over de verhalen die haar raakten, de lessen die patiënten haar leerden en waarom open gesprekken volgens haar zoveel kunnen veranderen.
Het begin van een boek
“Toen ik in de oncologie kwam werken, merkte ik hoe bijzonder ons vak eigenlijk is. We zien veel mensen die kwetsbaar zijn. We komen dichtbij, voeren diepe gesprekken en bouwen vaak een intensieve band op. Tegelijkertijd maak je ook mee dat iemand na verloop van tijd overlijdt.”
“Ik dacht regelmatig: wat bijzonder wat ik allemaal meemaak. Daarom begon ik die ervaringen voor mezelf op te schrijven. Op een gegeven moment deelde ik wat teksten met mensen om me heen. Zij reageerden heel enthousiast en zeiden: ‘Hier moet je iets mee doen.’ Uiteindelijk zei iemand: ‘Eigenlijk zou je hier een boek over moeten schrijven.”
Waarom ‘Ongeremd Delen’?
De titel van haar boek roept direct vragen op. Wat betekent die eigenlijk?
Eva vertelt: “’Ongeremd delen’ verwijst natuurlijk naar kanker. Kanker deelt ongeremd. Maar voor mij gaat de titel ook over hoe wij als mensen met elkaar omgaan. Ik vind het waardevol als we met elkaar ongeremd kunnen delen. Gewoon zoals het is. Alles erop en eraan. De mooie dingen, maar ook de moeilijke dingen.”
“Kijk naar social media: daar lijkt het soms alsof iedereen een fantastisch leven heeft. Alles is leuk, gezellig en succesvol. Maar zo is het leven helemaal niet. Het leven bestaat uit veel meer dan alleen hoogtepunten. Ik vind het belangrijk dat we ook die andere kant met elkaar durven delen.”
Verhalen
Wie het boek leest, merkt al snel dat de verhalen dichtbij komen. We vragen Eva of er een verhaal is dat haar bijzonder heeft geraakt. Eva vertelt lachend:
“Ja. Allemaal.”
“Ik ga nooit naar een patiënt toe met het idee: dit wordt een verhaal. Dan gebeurt er juist niets. Ik zorg voor mijn patiënten zoals ik dat altijd doe. En soms ontstaat er onderweg iets waarvan ik denk: wacht eens even, hier zit een verhaal in. Maar ik kijk nooit vooraf naar iemand en denk: die is jong, dat wordt interessant. Zo werkt het niet.”
Juist die open houding maakt dat verhalen zich vanzelf ontwikkelen: onverwacht, puur en menselijk.
Moeilijke dingen krijgen een plek
In haar werk ziet Eva dagelijks hoe mensen omgaan met onzekerheid, verlies en het besef dat niet alles maakbaar is. Ze hoopt dat mensen twee dingen meenemen als ze haar boek dichtslaan: “Ten eerste hoop ik dat mensen zich vrij voelen om alles met elkaar te bespreken. Niet alleen de leuke dingen, maar juist ook de moeilijke onderwerpen. En ten tweede hoop ik dat mensen beseffen dat het leven minder maakbaar is dan we vaak denken. We leven in een wereld waarin we uit twintig soorten boter kunnen kiezen en vijftig soorten chips. Als ik iets wil hebben, bestel ik het vandaag en heb ik het morgen in huis. Daardoor zijn we gaan denken dat alles maakbaar is. Maar dat is niet zo. We lijken een beetje verleerd te hebben om mee te bewegen met het leven als het tegenzit. We proberen problemen op te lossen zodra iets niet loopt zoals we willen.”
Dat inzicht ziet ze ook terug in haar werk. “Ik had eens een vrouw die ontzettend bang was om dood te gaan. Ze belde voortdurend vanuit paniek. Ik zei tegen collega’s: we moeten met haar praten over die angst. Maar er werd gezegd: ‘Ze is al zo bang, moeten we het daar dan ook nog over hebben? Juist wel ik ging bij haar zitten en vroeg: Waar ben je bang voor? Ben je bang om te stikken? Voor pijn? Dat je familie het niet zonder jou redt? Dat je niet weet wat er hierna komt? Door die vragen te stellen, ontstond er ruimte. Ze kon uitspreken wat haar bezighield. Daarna belde ze niet meer. Het probleem was niet verdwenen, maar de angst had een plek gekregen. We moeten het veel vaker hebben over de dingen die moeilijk zijn.”
Een lezing die uitnodigt tot echte gesprekken
Tijdens haar interactieve lezing wil Eva Sliep bezoekers niet alleen laten luisteren, maar vooral laten nadenken en met elkaar in gesprek laten gaan.
“Ik hoop dat mensen zich door de verhalen uitgenodigd voelen om ook zelf iets te delen. Daarna gaan we met elkaar in gesprek over vragen die ik ook in mijn werk stel. Ik vraag nooit welke auto iemand rijdt of welk kledingmerk iemand draagt.
Ik vraag:
Waar ben je trots op?
Hoe kijk je terug op je leven?
Wat hoop je nog?
Wie is belangrijk voor je?
Dat zijn de vragen die er werkelijk toe doen.”
Met die vragen hoopt Eva mensen wakker te schudden: “Heb het over de dingen die belangrijk zijn. Er is zoveel afleiding. We zijn druk met werk, kinderen, social media en alles wat er tussendoor komt. Sta je hier eigenlijk wel genoeg bij stil? Heb je het hier wel eens over? Want uiteindelijk zijn dit de onderwerpen die betekenis geven aan ons leven.”
Een bijzondere lezing over wat er écht toe doet
In haar boek Ongeremd Delen deelt Eva Sliep persoonlijke verhalen en inzichten uit haar werk als oncologieverpleegkundige. Verhalen over hoop, verlies, liefde, angst en de kracht van open gesprekken. Tijdens deze interactieve lezing neemt zij bezoekers mee in deze ervaringen en nodigt zij uit om stil te staan bij de vragen die werkelijk betekenis geven aan het leven.
Donderdag 25 juni 2026 | 18.30 – 21.00 uur
DELA Rijtackers, Anthony Fokkerweg 150, Eindhoven
Gratis toegang
Meld je aan via: https://www.zuidenzo.nl/activiteit/lezing-ongeremd-delen-door-eva-sliep/
Meer lezen over Eva Sliep en haar boek ‘Ongeremd delen’: https://www.ongeremd-delen.nl/
